Αποσπάσματα του βιβλίου

Θεωρία …

Από το φιλοσοφικό κεφάλαιο Η επανάσταση έχει αρχίσει

«Όλοι περιμένουν κάτι να γίνει. Να έρθει ο Αντίχριστος να έρθει ο Μεσσίας, να έρθει η Αποκάλυψη. Η κοινή διαίσθηση είναι σωστή, όλοι περιμένουν μία κοσμογονική αλλαγή άσχετα αν αυτή μεταφράζεται (συνήθως) με θρησκευτικά μηνύματα ή προσδοκίες. Όμως ίσως είναι πιο λογικό να δώσουμε στις εξελίξεις πού έρχονται απλές ανθρώπινες και καθημερινές ερμηνείες, άλλωστε πάντα έτσι ήταν. Γιατί η επανάσταση έχει αρχίσει πάλι. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και λάβαρα, μία φορά, χωρίς πάθος. Παρ’ όλ’ αυτά τώρα έχει μάλλον περισσότερο γούστο, αν το δει κανείς με μία νότα αισιοδοξίας.

Παγκόσμια προβλήματα μπορεί να λύνονται με απλή αριθμητική. Είναι μία σκέψη. Αφού όλες οι φιλοσοφικές θεωρίες δεν δείχνουν να οδηγούν σε εξηγήσεις, ίσως μία απλή προσέγγιση να μπορεί.

Το 1920 για να σκαφτούν τα θεμέλια ενός σπιτιού χρειάζονταν 20 εργάτες να σκάβουν για 20 μέρες. Αντίθετα το 1960 ένας εργάτης με μία μπουλντόζα τα έσκαβε σε μία μέρα. Αυτό σημαίνει πώς το 1960 οι υπόλοιποι 19 εργάτες θα έμεναν άνεργοι για 19 μέρες εκτός και αν κτίζονταν ξαφνικά 19 φορές περισσότερα σπίτια στα ίδια χρονικά διαστήματα.»

Από το φιλοσοφικό κεφάλαιο Το Δίλημμα του Πολιτισμού

«……Πέρα από τους εγκληματίες, όπου πάει πρώτα η σκέψη, που και κατά νόμο εγκληματούν, πάρα πολλοί παρατυπούν καθημερινά κάτω από αυτή την πίεση με πάρα πολλούς τρόπους που δεν φαίνονται εγκληματικοί, τουλάχιστον όχι σύμφωνα με το νόμο. Ο κάθε ένας είναι ελεύθερος να σκαρφιστεί και να εφαρμόσει οποιοδήποτε κόλπο προκειμένου να επιβιώσει και να πλουτίσει. Αυτό είναι το σύστημα ο σώζον εαυτόν σωθείτο. Αφού δεν υπάρχει σύστημα.

Σ’αυτό το πέλαγος της απελπισίας το μόνο που έχει δημιουργήσει το σύστημα είναι μία τεράστια σανίδα σωτηρίας. Τις δημόσιες υπηρεσίες. Οι δημόσιοι υπάλληλοι γίνονται τέτοιοι για να εξασφαλίσουν εργασία και εισοδήματα για τη ζωή τους. Χωρίς να αναγκάζονται να αποδίδουν ιδιαίτερα, να έχουν κάποιο ιδιαίτερο στόχο ή ταλέντο, να είναι αποδεδειγμένα αναγκαίοι σ’αυτή τη θέση ή ακόμη και χρήσιμοι.

Έστω και κατά παράφραση το δημόσιο αποτελεί ήδη μία εφαρμογή της ενεργειακής κοινωνικής οργάνωσης όπου η πόροι διατίθενται στο κοινό δωρεάν. Εδώ δεν διατίθενται εντελώς δωρεάν, ο ένας στους δέκα πληρώνεται γιατί αποδίδει και είναι χρήσιμος. Αυτός είναι ο ευτυχής δημόσιος υπάλληλος.

Δυστυχώς ακόμη και στο δημόσιο η αναλογία ευτυχισμένων πολιτών είναι ελάχιστη. Είναι λογικό, αφού δεν υπάρχει κανένα σύστημα για την ευτυχία της πλειοψηφίας και, ακόμα και στο δημόσιο, οι εννιά στους δέκα το ξέρουν και το νοιώθουν καθημερινά ότι παρασιτούν έναντι όλων των άλλων. Όμως το σύστημα είναι ότι δεν υπάρχει σύστημα…..»

Από το φιλοσοφικό κεφάλαιο Τα επαγγέλματα

«…..Στο ντοκιμαντέρ του Φαρενάιτ 9/11 ο Μάικλ Μούρ αναφέρει την περίπτωση του προέδρου των ΗΠΑ και του δικού του προσωπικού διλήμματος του πολιτισμού. Ο πρόεδρος λοιπόν των ΗΠΑ έχει μισθό σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ 400,000 δολάρια ετησίως. Ισοδυναμεί με περίπου 320,000 Ευρώ ετησίως, τα οποία πληρώνεται για να νοιάζεται για τα συμφέροντα των Αμερικανών. Διεξοδικά στην ταινία φαίνεται κάτι που το υποψιαζόμασταν λίγο έως πολύ όλοι πριν από την ταινία αυτή. Ότι ο Τζ. Μπούς προτίμησε να πάρει πολλά περισσότερα χρήματα αναγκάζοντας, από την ισχύ της θέσης του, τους αμερικανούς να χρηματοδοτήσουν έναν ακόμη άδικο πόλεμο. Από τον οποίο ο ίδιος, μέσω της πολυεθνικής στην οποία είναι κύριος μέτοχος, όπως μας πληροφορεί ο κ. Μούρ, θα αντλεί 1,4 δις δολάρια το χρόνο.

Θα απορεί κανείς πώς τέτοιες δηλώσεις μπορούν να λέγονται δημοσίως, να κυκλοφορούν σε ταινία και όμως να μην γίνεται τίποτα. Για να γίνει κάτι όμως πρέπει κάποιοι να κατακρίνουν συστηματικά τον κύριο Μπούς από τα ΜΜΕ και όχι μόνο ο κύριος Μούρ. Αυτοί θα είναι κάποιοι επαγγελματίες που πληρώνονται μέσα από ένα ορισμένο σύστημα. Των ΜΜΕ. Το οποίο μέχρι σήμερα πληρώνεται εργολαβικά για να παρουσιάζει ότι όλα είναι εντάξει. Αν υποθέσουμε ότι αυτό γίνεται, σαν από θαύμα, μετά την κατακραυγή πάλι κάποιοι εισαγγελείς θα πρέπει να του απαγγείλουν κατηγορίες και κάποιοι αστυνομικοί ή στρατιωτικοί θα πρέπει να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στη δικαιοσύνη. Αν και αυτό το θαύμα γίνει τέλος πάλι κάποιοι ένορκοι που θα αποτελούντα από κοινούς θνητούς και κάποιοι δικαστές θα πρέπει να τον δικάσουν και να τον καταδικάσουν. Ώστε αυτό που κάνει να καταδικαστεί……»

…. και πράξη

Από το (φιλοσοφημένο) διήγημα Η συνείδηση του Νίκου

«……Ήτανε μια υπέροχη γυναίκα. Εργαζόταν κάπου στον πρώτο όροφο στο μάρκετινγκ. Ο Νίκος ήταν στις πωλήσεις. Σκεφτόταν ότι θα πρέπει να’βγαζε περισσότερα από κείνη. Αυτή ήταν η δεύτερη σκέψη που έκανε μόλις την γνώρισε. Η πρώτη, ήταν αρκετά συγκεχυμένη. Κάτι μεταξύ μιας επιθυμίας ζωώδους γαρνιρισμένης με λίγες, πολύ λίγες εναπομείνασες ρομαντικές πινελιές. Έπειτα είχε κάνει και μια τρίτη σκέψη. Την έβρισκε λίγο τρελούτσικη και ίσως- πράγμα που ταίριαζε περισσότερο στις απόψεις του για τις γυναίκες- λίγο ανόητη συνάμα.

Ο Νίκος ευχότανε να είναι αρκετά ανόητη. Γιατί μόνο τότε θα ερχόταν μαζί του. Δεν πίστευε πώς είχε πολλά να προσφέρει σε μια κάπως καλλιεργημένη γυναίκα. Αντιμετώπιζε την κατάκτησή τους σαν μία ακόμα πώληση ενός από τα καταπληκτικά ψυγεία που πλασάριζε, πάντα με τη γνωστή μελετημένη παρουσίαση. Την είχε αποστηθίσει πια ύστερα από τόσα σεμινάρια…

«Και τόσες πωλήσεις» σκέφτηκε με υπερηφάνεια.

Ήταν ο πρώτος πωλητής της εταιρείας. Δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να την «ρίξει» . Ευγένεια, κολακεία, χαμόγελα, ευδιαθεσία, προσποιητός θαυμασμός, άπειρη κατανόηση, ατέλειωτο ενδιαφέρον… Όλα αυτά του άνοιξαν τελικά τις πύλες της Βαβυλώνας!!

Είχε περάσει ένας μήνας που έβγαιναν μαζί και η Λίζα ήταν ερωτευμένη μαζί του, ευτυχισμένη και τον αγαπούσε. …..»

Από το διήγημα Rock

«…….Το ξυπνητήρι χτυπούσε αργά. Έτσι τού φαινόταν, ότι χτυπούσε αργά. Σηκώθηκε βαριεστημένα. Ένα γύρω παγωνιά και ακαταστασία. «Υπέροχο διαμέρισμα» σκέφτηκε, για άλλη μια φορά. Η βρώμα πλάκωνε απ’ το ταβάνι έτσι, που έπρεπε να περπατάς σκυφτός. Τσιγαρίλα, καλτσίλα, «σκατά ανεξαρτησία», σκεφτόταν επίσης, μερικά πρωϊνά σαν κι αυτό.

Περπάτησε ανάμεσα στα κουτιά τής μπύρας και τα περιοδικά, τα ρούχα πού’ταν σκόρπια. Βρωμούσε κλεισούρα.

«Άντε ν’ ανοίξεις το παράθυρο με τέτοιο κρύο. Τα δύο πρόσωπα τού θανάτου, κλεισούρα και παγωνιά», μουρμούρισε μακιαβελικά.

«Το σπίτι θέλει καθάρισμα».

«Γιατί δεν το καθαρίζεις;» ρωτάει η καλοζωϊσμένη, καθωσπρέπει μαμά.

«Ο τοίχος θέλει άσπρισμα. Όταν γίνω πλούσιος θα τον γκρεμίσω».

Αυτοειρωνία, ονειροπόληση, αυτοσαρκασμός. Πάει στο μπάνιο. 6.15′. Ώρα που ξυπνάνε οι κόκκορες.

«Το σύστημα, εγώ, η επανάσταση, νάτα μαλάκα! Μόνο τα ζώα ξυπνάνε στις 6.15′. Προλεταριάτο το παίζεις; Συγχαρητήρια!»

«Η ελευθερία κοστίζει την απώλεια τής ελευθερίας;» λέει ύστερα. Μπερδεύεται κάνει μια γκριμάτσα, φτύνει στο νιπτήρα. «Φτού! φιλοσοφία τα άγρια ξημέρωτα, τι σημασία έχουν όλ’ αυτά;»……»

Από το διήγημα Γιατί χρειάζομαι όλα αυτά τα χρήματα

Όλα άρχισαν  επειδή ήθελα μία γυναίκα. Όχι όμως μία οποιαδήποτε γυναίκα, ήθελα μία γυναίκα αξιώσεων. Κατά συνέπεια για να τη γοητέψω χρειαζόμουν απαραιτήτως ένα αυτοκίνητο.  Μάζεψα με κάθε θυσία το χαρτζιλίκι μου, πίεσα αφόρητα και τον πατέρα μου με το τρομερό επιχείρημα «τι γυναίκα θα βρω χωρίς ρόδα» και έτσι, το αγόρασα.

Όμως αυτό δεν αρκούσε. Οι πραγματικά άξιες γυναίκες με κοιτούσαν με περιφρόνηση κι εγώ αυτές στόχευα. Μία γυναίκα φωτιά στο κρεβάτι και βασίλισσα στο κάστρο. Αυτό που θα έκτιζα. Γι’ αυτές τις γυναίκες ήμουν μόνο το παιδί του μπαμπά με το αυτοκίνητο που του είχε αγοράσει ο μπαμπάς.

Ανακάλυψα πως ήταν αδύνατον να αποκτήσω μία τέτοια γυναίκα μένοντας με τη μαμά και το μπαμπά. Έπρεπε να βρω ένα σπίτι. Έτσι έπιασα δουλειά και έπεισα τους γονείς μου να μου αγοράσουν ένα διαμέρισμα. Με τα χρήματα της δουλειάς μου πλήρωνα σιγά σιγά και το επίπλωνα. Σε λίγο θα ήμουν έτοιμος …

Και ο πίνακας περιεχομένων

  1. Αξιότιμοι πολίτες της Ενεργονίας
  2. Εισαγωγή
  3. Η επανάσταση έχει αρχίσει.
  4. Το δίλημμα του πολιτισμού (θεωρία)
  5. Τα επαγγέλματα
  6. Τι συνέβη στην πρόοδο;
  7. Εκσφαλματώνοντας ένα διάσημο πρόγραμμα (debugging JESUS CHRIST )
  8. Ενεργόνια. Eκσφαλματώνοντας κι άλλο….
  9. Ο νόμος της αναγκαστικής κατανάλωσης
  10. Το νόημα είναι ότι δεν υπάρχει νόημα
  11. Η συνείδηση του Νίκου
  12. Όλα Εντάξει !
  13. Rock
  14. Έρωτας στα χρόνια του AIDS
  15. Εγώ και ο κλώνος μου
  16. Σχέσεις στοργής
  17. Το δίλημμα του πολιτισμού (στην πράξη)
  18. Γιατί χρειάζομαι όλα αυτά τα χρήματα
  19. Η Αγάπη και η Τελειότητα

Ο συγγραφέας

Ξενοφών Ίσαρης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s